Gedicht februari 2025 – Stroomafwaarts

Het is zo fijn

Ik ben op stoom

Ik drijf mee op de stroom

Een tijd gaat het goed

En misschien wel langer

Toch, langzaam maar zeker

Komt het besef en word ik banger

Want het water, zacht en zoet

Wordt vertroebeld en wordt brak

Ik voel me steeds minder op m’n gemak

Daar is dan het onvermijdelijke

Het zout dringt door tot in m’n poriën

Zonder fantasie drijf ik gedwee

Als een grijze muis in een grote zee

Geen kant, geen wal, niets in het verschiet

Louter zout dat ik geniet